<![CDATA[Stichting geloofsinburgering - Blog]]>Sat, 04 May 2019 15:59:06 +0200Weebly<![CDATA[Visioen van het dansende snuifpotje]]>Mon, 30 Apr 2018 18:04:02 GMThttp://geloofsinburgering.nl/blog/visioen-van-het-dansende-snuifpotjeSoms vertellen getallen een verhaal:
Aantal Thai in Nederland : 19.000
Geschat aantal Thai christenen in Nederland: 15
Organisaties die onder de Nederlandse Thai werken: 0 (?)

Vorige week had ik het voorrecht om kennis te maken met een klein netwerkje van Thai christenen in Nederland. Het ontstond een jaar of zes geleden toen twee vrouwen samen begonnen te bidden. Ze waren de enige Thai dachten ze, die in Nederland christen waren en ze voelden zich alleen. Inmiddels is dit netwerk uitgegroeid. Ruim tien vrouwen bidden iedere vrijdagavond samen via WhatsApp, want ze wonen ver bij elkaar vandaan. De meeste van hen zijn christen geworden vanuit een boeddhistische achtergrond.
De bijeenkomst waar ik te gast was, en waarvoor ook Thai christenen uit België waren gekomen, was een feest voor ze. Een weekend lang samen optrekken. Lekker eten (zoals onrijpe papaja salade met heeeel veel pepers), uitgebreid bijpraten, zingen in het Thai en heel veel thuisgevoel.
Tijdsdruk ontbrak geheel. De dingen duurden gewoon hoelang ze duurden. Er werd wél uitstekend voor je gezorgd ondertussen. De beroemde Thaise gastvrijheid ontging weinig...
Halverwege een ruim anderhalf uur durende inleiding dacht mijn overbuurvrouw zeker: zij redt het niet meer lang. (Terwijl ik nog wel zo mijn best deed om mijn ogen open te houden.) Ik kreeg een klein potje in mijn handen geduwd. Terwijl de pastor uit Thailand onverstoorbaar praatte en praatte, gebaarde ze me dat ik eraan moest ruiken. Wilde niet onbeleefd zijn. En snoof eens diep. Ik moet zeggen ze had gelijk. Ik zat meteen rechtop... en waagde me niet meer aan een tweede snuif trouwens.
Het is weer eens wat anders, een snuifpotje in plaats van een kerkpepermuntje om een lange preek vol te houden. De snuif (wat was het eigenlijk?) bracht me trouwens wel bij een mooi toekomstvisioen: ik zag een kerk voor me waar wekelijks snuifpotjes en pepermuntjes elkaar zouden ontmoeten en samen dansend en lachend over de kerkbanken huppelden, hier en daar een in slaap gevallen kerkganger in de neus knijpend…
Ok, ik geef toe: dat laatste is slechts fantasie. Zo geestverruimend was de snuif nu ook weer niet. Maar toch: zou het niet geestverruimend zijn? Nederlanders en Thai die samen hun geloof beleven? Samen God dienen, elkaar steunen en liefhebben?
Ik denk dat het tijd is dat we ons als Nederlandse christenen laten raken door de getallen en ons gaan afvragen hoe we nog meer met deze en andere migrantengroepen het goede nieuws van Jezus kunnen delen
]]>
<![CDATA[Chinese vrouwen]]>Tue, 17 Apr 2018 13:08:23 GMThttp://geloofsinburgering.nl/blog/chinese-vrouwen
O wat voel ik me Nederlands vanmorgen. Ik versta bijzonder weinig van het gekwetter, maar drink met genoegen vele kopjes Chinese thee. De meesten zien er weer perfect uit. Hoe ze het doen op dit vroege tijdstip weet ik niet. Aan iedere hand een klein kind (met snotneus) en toch een super strak jurkje, tiptop opgemaakt en hoge hakken. (En hoog is ook echt hoog: ik krijg spontaan hoogtevrees als ik er naar kijk…)

Maar dat daar gelaten: het is wel super gezellig. De afspraak is dat we bijbelstudie gaan doen. Maar voordat de bijbels op tafel komen staat de tafel al vol met loempia’s, fruit en ondefinieerbare frituursels. De Chinese nieuwtjes vliegen over tafel. Ik oefen ondertussen m’n Aziatische glimlach, want dit versta ik toch niet.

En dan doen we gewoon de bijbel open. Geen van de vrouwen is christelijk opgevoed. Een paar nieuwe vrouwen hebben vandaag voor het eerst van hun leven een bijbel in handen. 
We lezen de teksten. Over de opstanding dit keer en dat Jezus zich daarna liet zien. ‘O was hij dood dan?’ Hoeveel keer Jezus eigenlijk verschenen is na zijn dood? We hebben het erover dat hij dat wel 10 keer deed. Tja, hij begreep hoe moeilijk dat te geloven is voor mensen.

De teksten worden goed bekeken. En ijverig leggen ze het aan elkaar uit. Vrouwen in de groep die zelf nog maar pas tot geloof zijn gekomen vertellen nu anderen in hun eigen taal hoe bijzonder dat is, als je naar de kerk mag (dat zeggen ze echt…) en hoe hun leven ten goede veranderd is toen ze gingen geloven in Jezus.

Wat een openheid kom ik tegen vanmorgen. En wat een voorrecht. Ik met mijn Nederlandse handicap van directheid en mijn westerse gebrek aan beleefdheid mag hier zijn en in alle bescheidenheid iets uit de bijbel proberen te delen. Ik maak vast honderd culturele fouten. Maar de Geest werkt. Je staat erbij en kijkt ernaar.
]]>
<![CDATA[Jeugdzorg.]]>Sun, 08 Apr 2018 22:00:00 GMThttp://geloofsinburgering.nl/blog/jeugdzorg
Buiten adem duik ik de trein in naar Rotterdam voor een vergadering. De trein is vol. Aan de andere kant van het gangpad zit een vrouw van een jaar of 30. Haar geblondeerd, opgemaakt, oortjes in, laptop opengeslagen, mobiel in haar hand. Type ‘semi yup’: ik heb het goed voor elkaar, maar altijd te druk.
We rijden het station nog niet uit of ze begint wat telefoontjes af te werken. Het stoort me, ik wil namelijk ook werken, maar zeg tegen mezelf dat ik niet moet zeuren, had ik maar in de stiltecoupe moeten gaan zitten.
Dan begint ze aan het volgende telefoontje: ‘Ja, ik bel over de zorgmelding van…. ‘ Met naam en toenaam noemt ze het kind en de familie. Klaarblijkelijk werkt ze bij een instantie voor jeugdzorg. Het valt me op: het kind en zijn familie hebben een buitenlandse naam. Opgewekt gaat ze verder. Over de uithuisplaatsing van het kind. Dat acht ze nodig. Want er is geen teken van fysieke mishandeling, maar volgens haar wel van psychische verwaarlozing. En moeder? Pff. Zo zorgmijdend. Nee, dat kan echt niet.
Ik wordt steeds bozer. Niet alleen kan ik zo niet werken maar ik mis alle respect en zorgvuldigheid (Hoe zat het ook alweer met de privacy? De hele coupe kan meegenieten..) en vraag me geërgerd af: hoeveel cursussen interculturele communicatie zou deze dame al gevolgd hebben?
Hoewel ik haar niet ken, stijgt mijn sympathie voor moeder ook met de minuut. Ik zou van deze hulpverleenster geloof ik ook zorgmijdend worden…. Vanuit de pastorale begeleiding van een aantal vluchtelingengezinnen kan ik de situatie helaas zo maar bij elkaar fantaseren. Hoe dat kan gaan. Hele reeksen van wederzijds onbegrip die soms zelfs tot uithuisplaatsingen leiden waarvan ik vermoed dat die bij Nederlandse gezinnen nooit zo gebeurd waren.
Toegegeven: er gaat natuurlijk ook veel goed en het is belangrijk dat er instanties voor jeugdzorg zijn. Maar soms valt het trauma van de vlucht in het niet bij het trauma dat hier in Nederland opgelopen wordt. Hoe nodig is het om daadwerkelijke ondersteuning aan jonge moeders en vaders in een nieuwe omgeving te geven! Kijk eens om je heen in je netwerk of je gezinnen kent die daar van zouden profiteren en bied hulp aan, ga mee oplopen, wees een vriend voor ze en laat zien hoe dat wel kan, opvoeden ‘dutch style’.
]]>
<![CDATA[Gezinshereniging]]>Fri, 30 Mar 2018 20:33:18 GMThttp://geloofsinburgering.nl/blog/gezinshereniging
Op hoog vuur blakert ze de koffiebonen vakkundig zwart. Even later gaan ze afgekoeld samen met stukken ingedroogde gember door de molen. Dan is ze er klaar voor. Ze neemt plaats achter het koffiezet meubeltje. In verschillende rondes krijgen de gasten nu in minuscule kopjes de koffie geschonken. Zodra het op is krijg je een nieuwe scheut. Het is intens, bitter en mierzoet. (Als je alle rondes meedoet lig je waarschijnlijk nog drie dagen heen en weer te stuiteren in je bed.)

Haar man glundert ondertussen van oor tot oor. Zijn vrouw is gekomen! Eindelijk in zijn eigen huis weer een koffieceremonie. Het is alsof er eindelijk een beetje Eritrea in Nederland is gekomen in zijn rijtjeshuis in de winter.

Al die jaren heeft hij op haar gewacht. Tijdens de vlucht had hij haar achter moeten laten, zorgend voor hun kleine peuter en zwanger van de tweede. Eindeloos wachtte hij op gezinshereniging. ‘Sorry meneer, uw dossier ligt nog onderop de stapel’. ‘Wat zegt u, twee kleine kinderen en nauwelijks eten? Ach, iedereen heeft het moeilijk.’ 

Toch heeft het geholpen, dat vele bellen. En dat vele bidden. Tussendoor timmerde hij aan het koffiemeubeltje. Precies zoals het hoort, zo dat je er gehurkt achter kan zitten. Toen het klaar was schreef hij erop: ‘God zegene dit huis’, want ook dat hoort, op zo’n Eritrees koffietafeltje. Maar hij schilderde er nog iets bij in het Amhaars: ‘God is trouw tot in eeuwigheid. Zijn goedheid duurt voor eeuwig’. 

Toen was het een strohalm in een donkere tijd. Een uitspraak die hem verder hielp. Maar vandaag dansen diezelfde letters er vrolijk van af. Het is waar! Iedere teug sterke koffie bevestigt het hem opnieuw…
]]>
<![CDATA[In gesprek met een animist]]>Thu, 22 Mar 2018 23:00:00 GMThttp://geloofsinburgering.nl/blog/in-gesprek-met-een-animist
Hij vereert de bomen, de rivier en de zon. Verdreven door de regering van Myanmar is hij gevlucht uit de jungle naar het vluchtelingenkamp.
Vanouds was er weinig vrede met de stammen die hem omringden. Ze vochten om de grenzen van de gronden rond het dorp. En altijd was daar de jungle waar de oergoden waren die je wel of niet goed gezind waren. Het huidige geweld is echter van een andere orde. De dorpen worden platgebrand. Grenzen niet in acht genomen. Automatische wapens gebruikt. De kwetsbaren en degenen die niet snel wegkunnen gruwelijk mishandeld. Hij rent. Voor zijn leven.
In Thailand bouwt hij een nieuw leven op. Maar de zon en het eindeloze stromen van de rivier blijft hij vereren. Vandaag was hij bij ons te gast. In westers Nederland, een kerkdienst in een gebouw waar geen zon en geen boom en geen stromende rivier te bekennen zijn. Hoe zou hij zich voelen?
‘Ik voel me thuis’, zegt hij verrassend genoeg. ‘Ik wil zoeken naar waar ik vrede kan vinden, is die vrede er in jouw geloof?’ Ik zeg hem dat dat zo is, spreek met hem af en vraag me de rest van de dag af waar ik moet beginnen. Tob erover: Hoe kan ik het beste bij hem aansluiten? Hoe groot is de kloof niet tussen zijn en mijn wereldbeeld.
Dan stuit ik op deze tekst uit Maleachi 4: ‘Maar voor u die mijn Naam vreest zal de zon van de gerechtigheid opgaan en onder zijn vleugels zal genezing zijn.’ Ik maak mij voor niets bezorgd. Ik moet mijn westerse domineesbril af proberen te zetten en gewoon beginnen in Maleachi. Samen met hem zoeken naar de zon van de gerechtigheid. Veel passender kan ik het niet bedenken.
.
]]>