Dertig multicultivrouwen in een hotel. Een echt hotel met aparte kamers en zo’n ontbijt waar je de hele dag op kan teren.

We doen 1 keer per jaar een multicultureel vrouwenweekend. Mannen en kinderen verboden. Bij het plannen maken gaan de dames al helemaal los. ‘We gaan naar Spanje!’, roept er een. ‘We blijven een week!’

Uiteindelijk wordt het een nachtje van vrijdag op zaterdag, in Nederland. Het moet wel een beetje betaalbaar blijven tenslotte. Maar de dames genieten. Op de foto bij de kerstboom, zwemmen in het zwembad en ’s avonds samen uit eten.

 ‘Esther, je bent dominee, dit is wel heel lijfelijk genieten allemaal’, sprak ik mezelf vermanend toe, toen ik eenmaal ’s avonds in mijn hotelbed lag. En dus zette ik de volgende ochtend vroeg in de appgroep: ‘Als je samen wil bijbellezen en bidden kan je over een uurtje naar mijn kamer komen, dan houden we samen stille tijd.’

Zou er iemand komen? Drie Myanmarese vrouwen schuifelden binnen en gingen stil op het losse bijschuifbed zitten. Twee Chinese vrouwen namen de beide stoelen uit het zitje. De dames uit Ecuador propten zich met z’n tweeën op het bagagerek. Een Iraanse kwam erbij en nestelde zich op het tweepersoonsbed tegen de muur. Zo ging het door tot we op en rond en naast het hotelbed met zo’n vijftien vrouwen bij elkaar waren.

Ik keek rond. Het was een bijzondere gemeente, samengekomen op een wonderlijke plek. Sommigen diepgelovig, anderen nog maar net onderweg, of zelfs dat niet eens.

We lazen een bijbeltekst. Eerst hardop in het Nederlands en toen in het Karen, het Spaans en het Chinees. ‘De Heer heb ik lief, Hij hoort mijn stem, mijn smeken.’

We deelden de dingen waar we mee zaten. In de veiligheid van de hotelkamer, voor het aangezicht van God, zonder de mannen erbij, kon gezegd worden wat kwetsbaar was en diep in de harten verscholen zat.

‘Wie wil mag bidden’, zei ik. Verstaan deed ik het allemaal niet, maar begrijpen kon ik het wel. Er werden Myanmarese harten uitgestort en Chinese tranen weggeveegd. Iraanse overgave klonk door en Ecuadoriaanse hartstocht was niet te missen. Vooral voelde het of de ruimte een plek was waar God door zijn Heilige Geest zelf in al die talen aanwezig was.

Ik beëindigde het gebed. Sprak een zegen uit. God dankbaar voor al zijn verschillende kinderen. En blij dat ik toch dat appje nog in de groep had gezet.