Migratie en asiel, het zijn beladen onderwerpen in Nederland. De materie is complex, nuance in het gesprek vaak ver te zoeken. De menselijke maat ook. Hoe belangrijk is het om niet alleen meningen te verkondigen, maar ook te luisteren naar de mensen waar het om gaat.

Een zo’n persoon is de Somalische jonge vrouw die naast me aan tafel zit. Ze vertelt me over haar leven. Met 3 jaar besneden. ‘Netjes maken’ noemden ze het. Ze overleefde.

Met 7 jaar haar moeder uit huis gehaald door een soldaat. Ze vond haar buiten terug. Doodgeschoten.

Met 9 jaar verkracht door iemand in politieuniform. ‘De eerste keer’, voegt ze toe. Ze overleefde. Het litteken dat ze eraan overhield nog steeds zichtbaar.

In het ziekenhuis hevig bloedend weggestuurd omdat ze niet tot de juiste stam behoorde. Ze overleefde. Tot op de dag van vandaag kan ze niet goed rechtop staan.

Met 13 jaar gevlucht naar Soedan. Beschoten door de grenspolitie. Haar broertjes raakte ze kwijt. Het litteken van de kogel tot op de dag van vandaag zichtbaar in haar schouder.

De schotwond ontstak en ze werd ziek. Andere vluchtelingen ontfermden zich over haar en namen haar mee op hun tocht naar Libië. Ze overleefde.

In de loods waar ze allemaal moesten wachten tot de mensensmokkelaar tegen riante betaling een overtocht in een gammel bootje regelde was het ‘echt erg’. Tot op de dag van vandaag kan ze er niet over vertellen maar kokhalst ze als de herinnering boven dreigt te komen.

Met 16 jaar maakt ze de overtocht over de Middellandse zee in een overvol bootje.