Hoe word je zo’n kerk waar mensen spontaan binnenlopen?

Ik zal niet snel de Birmese man vergeten die pas onze kerk binnenstapte. Hij stond een beetje te drentelen en zei toen: ‘Ik ben nog nooit in een kerk geweest, mag ik binnenkomen? Mijn vriend zei dat er hier een kerk was en toen heb ik gegoogeld hoe laat jullie begonnen. Ik wil graag het christendom verkennen, want ik heb astrologische nummers gezien die mij zeggen een nieuw pad in te slaan.’ ‘Ja, we gaan zo beginnen’, zei het meisje bij de deur. ‘Pak even koffie, daar in dat hoekje zitten een paar mensen die jouw taal spreken, dat is misschien gezellig voor je.’

Als ik hierover nadenk, vraag ik me af: wat deden we er nou eigenlijk voor? Het antwoord heeft twee kanten. Aan de ene kant: helemaal niets. We hadden geen wervingscampagne, ons gebouw is van buiten niet herkenbaar als kerk en we kenden deze man helemaal niet. En invloed op astrologische nummers die hem zeiden een nieuw pad in te slaan, hadden we ook al niet. Sterker nog, nog nooit van gehoord.

Dat mag geruststellen. Als God iemand tot zich trekt dan gaat Hij daar in zijn liefde, almacht en wijsheid zijn weg mee. En worden ook onvindbare kerken gevonden. Daarom is het misschien wel het belangrijkste om volhardend te bidden dat God de mensen brengt en vervolgens ontspannen bereid zijn om te ontvangen wie komt.

Dat gezegd hebbende, zijn er ook in bovenstaande casus wel een paar dingen aan te wijzen die maakten dat hij onze kerk binnenstapte en bleef.

• Het is natuurlijk wel efficiënt als het niet helemaal spoorzoekertje hoeft te zijn als iemand die geraakt is door een godservaring een kerk zoekt. Twee vrienden hadden tegen deze Birmese man gezegd dat de kerk bestond en dat hij daar maar eens naar toe moest. Deze vrienden waren zelf geen christen, maar ze kwamen wel af en toe in de kerk. En kennelijk vonden ze het aanbevelingswaardig genoeg om het tegen hun vriend te zeggen. Dat is dus een goede vraag om te stellen: Zou een toevallige bezoeker van je kerk, die geen christen is, zich welkom voelen en zou hij de dienst relevant genoeg vinden om hem aan te bevelen bij zijn vrienden?
• De Birmese man had de begintijd van de kerk gegoogeld. Kennelijk was de kerk online wel te vinden en was de website dusdanig dat hij niet meteen afhaakte. Hieruit ontstaat een tweede vraag voor kerken, zeker als ze de jonge generatie zoekers, die vooral online leven, willen bereiken. Hoe ziet jullie website eruit? Is ze überhaupt vindbaar? Is ze relevant voor mensen onder de dertig en bij benadering enthousiasmerend?
• Eenmaal bij de kerk aangekomen sprak onze Birmees een jonge vrouw aan die bij de deur stond, zijn verhaal aanhoorde en hem naar de koffie loodste. Een eerste indruk kan je maar 1 keer maken: voelen mensen zich welkom of niet? Het hoeft geen hogere wiskunde te zijn. Er hoeft niet per se een welkomstpakket uitgedeeld te worden. Maar gewoon de hartelijkheid van mens tot mens. ‘Leuk dat je er bent!’
• De vrouw wees hem een plekje aan waar mensen zaten die zijn taal spraken. ‘Misschien vind je dat fijn’. In zijn geval was dat zeker fijn, omdat die mensen ook een groot deel van de dienst in het Birmees konden vertalen.

Dit is dat ook relevant als je je kerk voor Nederlandse jongeren open wil stellen. Zitten er ook andere jongeren in de kerk? En zijn die zo gastvrij dat ze hun kerkdienst willen ‘vertalen’ voor die nieuwe tiener die geen idee heeft waar het over gaat? Sommige kerken zijn hun eigen jongeren kwijtgeraakt, dan is het moeilijker om jongeren van buiten te bereiken. Als dat het geval is, kan je jezelf de vraag stellen: waarom zijn onze jongeren er niet meer? Wat houdt hen tegen om te komen? Als je het antwoord daarop weet, weet je misschien ook waar je aan moet werken om een open kerk te zijn voor nieuwe tienertoetreders.